Voetballend beter, maar de punten gingen toch mee naar Rekken
Afgelopen zondag was het weer zover: Trias 5 mocht aantreden voor een nieuwe competitiewedstrijd. Tegenstander was Rekken 3. Een ploeg waar we in de uitwedstrijd nog met een nogal geflatteerde 5-0 nederlaag van het veld stapten. Dat zat ons nog niet helemaal lekker, dus er was vooraf genoeg motivatie om dit op eigen veld een stukje recht te zetten.
Alleen begon de wedstrijd al met een kleine uitdaging. Onze bank bleek namelijk ongeveer zo ruim als een barkruk op zaterdagavond. Blessures, pijntjes, mysterieuze zondagse klachten en hier en daar een lichaam dat simpelweg aangaf “vandaag even niet jongens”, zorgden ervoor dat we het met een beperkte selectie moesten doen. Extra aanvulling? Helaas niet. Dus het devies was simpel: blessurevrij blijven en hopen dat niemand spontaan omvalt.
Goede start
Trias begon eigenlijk verrassend goed aan de wedstrijd. We speelden verzorgd voetbal en tot aan de zestienmeterlijn zag het er allemaal best degelijk uit. De bal ging rond, er werd gecombineerd en er leek weinig aan de hand. Alleen… zoals wel vaker bij Trias 5 werd het in de zestien ineens ingewikkeld.
Maar goed, het gevoel was positief. We hadden het idee dat het wel goed zou komen. Totdat Rekken uit het niets een voorzet gaf. Zo’n bal waarvan iedereen denkt: “Die gaat nergens heen.” Maar ergens onderweg vond hij toch een hoofd van een Rekken-speler en die kopte hem verrassend netjes binnen.
0-1. Geen paniek. Tijd genoeg.
Het andere wedstrijdje van Rekken
Wat wel opviel was dat de spelers van Rekken naast het voetballen ook met een ander spelletje bezig waren. Namelijk klagen tegen de scheidsrechter en tegen elkaar. Vooral één speler had het zwaar met alles wat er gebeurde op het veld. Zijn medespelers deden het verkeerd, de scheids deed het verkeerd en waarschijnlijk stond ook de wind verkeerd.
Daarnaast leek er nog een interne competitie gaande: “Wie kan op zondagochtend de hardste boer laten.”
Wie dat wedstrijdje uiteindelijk heeft gewonnen weten we niet, maar laten we het zo zeggen: sommige boeren waren waarschijnlijk nog tot ver over de grens in Duitsland te horen.
Het moment van Marco
Op een gegeven moment dacht Marco iets moois te kunnen doen in de zestien van Rekken. Hij werd daarbij vrij duidelijk weg geduwd. De scheidsrechter twijfelde geen seconde.
Penalty.
De bekende Rekken-speler begon uiteraard weer met protesteren, mopperen en schelden. De scheidsrechter had er snel genoeg van en trok terecht geel. Het had weinig gescheeld of hij had direct een tweede gekregen, maar zijn eigen teamgenoten hielpen hem verstandig even richting de zijlijn om verdere problemen te voorkomen.
Nico alias Messi
Toen was het moment daar voor Nico, in de wandelgangen ook wel bekend als Messi van Trias 5.
Hij liep rustig naar voren. Borst vooruit. Blik op de bal.
De houding van iemand die dacht: “Laat dit maar even aan mij over.” En inderdaad… de bal verdween netjes in het doel.
1-1. En dat ook nog eens vlak voor rust. Heerlijk moment.
De rust
In de rust stond er zoals altijd een keurig bakkie thee klaar. En dat mag best even genoemd worden. Bij Trias zorgen we dat de thee gewoon op tijd klaarstaat. We hoefden deze keer dus niet zoals vorige week een half uur te wachten tot de waterkoker eindelijk eens zijn werk deed.
De boodschap in de rust was duidelijk:
- Blijven voetballen
- Rust houden
- Kansen blijven creëren
Want eerlijk is eerlijk: voetballend waren we gewoon beter dan deze ploeg die gemiddeld ongeveer twintig jaar jonger was.
Alleen begonnen de eerste kleine probleempjes zich al aan te dienen. Toen we vanuit de kleedkamer richting het veld liepen, leek het alsof sommige spelers elkaar bijna omver liepen… niet omdat ze zo graag wilden rennen, maar omdat niemand de eerste meters wilde maken.
Dat voorspelde niet veel goeds.
Tweede helft
De tweede helft begon nog redelijk positief. Rekken speelde nog negen minuten met tien man, dus het plan was simpel:
Gas geven. Doelpunt maken. Wedstrijd uitspelen.
Maar voetbal is soms een vreemd spelletje.
Een van onze aanvallen leverde geen grote kans op, maar wel een blessure waardoor er gewisseld moest worden. En vanaf dat moment begon het spel langzaam uit onze handen te glippen.
Het moment van Roel
Na een van de zeldzame foutjes van keeper Roel — die vandaag weer op doel stond in plaats van als hattrickheld van vorige week op linksbuiten — viel uit het niets de 1-2. Dat maakte het er niet makkelijker op.
Trias probeerde daarna nog van alles. We gingen meer naar voren spelen, wisselden wat posities en probeerden druk te zetten. Maar het lukte niet echt om een vuist te maken. Zoals dat dan gaat: als je naar voren blijft drukken maar geen doelpunt maakt, laat je achterin ruimte vallen. En precies dat gebeurde. In plaats van de gehoopte 2-2 viel de 1-3.
Einde wedstrijd
Daarmee was de wedstrijd eigenlijk gespeeld. Het was eerlijk gezegd één van onze mindere wedstrijden. Niet omdat we slechter waren, maar omdat alles net de verkeerde kant op viel. Maar goed, voetbal bestaat gelukkig uit meer dan alleen de eerste en tweede helft.
De derde helft
Waar Trias 5 écht op zijn best is… is natuurlijk de derde helft. Daar werden de zaken weer rechtgezet. De analyse van de wedstrijd werd grondig besproken, de sfeer zat er weer goed in en daar waren we weer ouderwets sterk.
Alleen… helaas levert dat geen punten op voor de ranglijst.
Maar ach, volgende week nieuwe kansen.
En hopelijk ook weer een iets grotere bank dan een barkruk. ⚽🍻
